Παλαιά σχολικά βιβλία
Προσεχείς Εκδηλώσεις

Δεν υπάρχουν προγραμματιζόμενες εκδηλώσεις.

Ο καιρός στα Βριλήσσια

Μετεωρολογικός σταθμός Βριλησσίων. Ιδιοκτησία Εκπαιδευτηρίων Καντά, σε συνεργασία με το Εθνικό Αστεροσκοπείο Αθηνών

Ο ουρανός στα Βριλήσσια

Ο ουρανός στα Βριλήσσια

Ο ουρανός στα Βριλήσσια

Την Τετάρτη 16 Μαρτίου 2016 o Σ.Κ.Ε.Π. – Σύνδεσμος Κοινωνικής Ευθύνης για Παιδιά και Νέους -υλοποίησε την ημερίδα «ΜΑΘΑΙΝΟΝΤΑΣ ΜΑΖΙ!» στα πλαίσια του έργου «Δες το Αλλιώς»,  στο Μουσείο Βορρέ. Σκοπός του Σ.Κ.Ε.Π. είναι η άρση των προκαταλήψεων σχετικά με την αναπηρία και η ενσωμάτωση των νέων με αναπηρία στην καθημερινότητα.

skep-im201602

 Ο τρόπος υλοποίησης της ημερίδας εφαρμόζεται για πρώτη φορά και αποτελεί καινοτομία, αφού βασίστηκε σε βιωματικές εμπειρίες και δράσεις.

Μεταξύ των κεντρικών ομιλητών ήταν και το σχολείο μας. Οι μαθητές του Γυμνασίου έχουν κάθε χρόνο ενεργό συμμετοχή στα προγράμματα του ΣΚΕΠ. Στην ημερίδα εξέφρασαν τα συναισθήματα που βίωσαν κατά τη διάρκεια του προγράμματος «Δες το Αλλιώς», έκαναν προτάσεις για την βελτίωση της ποιότητας ζωής των ατόμων με αναπηρία και παρουσίασαν ένα επιτραπέζιο παιχνίδι που έχει ως στόχο την ευαισθητοποίηση των νέων σχετικά με την κινητική αναπηρία.

skep-im201601

Θα πρέπει να σημειωθεί ότι την ημερίδα τίμησε με την παρουσία της η σύζυγος του Προέδρου της Δημοκρατίας κυρία Βλασία Παυλοπούλου.

skep-im201600

Όλοι οι μαθητές του Γυμνασίου είναι αξιέπαινοι για την προσπάθεια τους.

Οι μαθητές που εκπροσώπησαν το σχολείο μας είναι:

ΟΜΙΛΗΤΕΣ

«Τι αισθάνθηκα»

Α΄ΓΥΜΝΑΣΙΟΥ: Εκπροσωπούν την τάξη τους.

Μιλάει για τα συναισθήματα της τάξης της: Σοφία Σάββα

Β΄ΓΥΜΝΑΣΙΟΥ: Τα παιδιά μιλάνε για τον εαυτό τους.

Μιλάει για τα συναισθήματά της: Κατερίνα Σπύρου

Γ΄ΓΥΜΝΑΣΙΟΥ: Εκπροσωπούν το Γυμνάσιο.

Μιλάει για τα συναισθήματα του Γυμνασίου: Ελισάβετ Περιβολάρη

«Πως γίνομαι ενεργός πολίτης»

Α΄ΓΥΜΝΑΣΙΟΥ: Εκπροσωπούν την τάξη τους.

Παναγιώτης Κουτσοθεόδωρος

Β΄ΓΥΜΝΑΣΙΟΥ: Τα παιδιά μιλάνε για τον εαυτό τους.

Έλενα Μάλλη

Γ΄ΓΥΜΝΑΣΙΟΥ: Εκπροσωπούν το Γυμνάσιο.

Χριστίνα Λαγωνίκα

 

ΔΙΑΔΡΑΣΤΙΚΟ ΚΟΜΜΑΤΙ: Επιτραπέζιο παιχνίδι (φιδάκι).

Στόχος: Να ευαισθητοποιηθούν τα παιδιά σε σχέση με την κινητική αναπηρία.

Ιδέα- δημιουργία: Δήμητρα Περγιουδάκη (Α΄ Γυμνασίου)

Κατασκευή: Δήμητρα Περγιουδάκη, Αθηνά Σπυροπούλου (Α΄Γυμνασίου)


 

Α΄ΓΥΜΝΑΣΙΟΥ: Εκπροσωπούν την τάξη τους.

Μιλάει για τα συναισθήματα της τάξης της: Σοφία Σάββα

Την 1η Δεκεμβρίου 2015 το σχολείο μας επισκέφτηκε το Μουσείο Βορρέ για να πάρει μέρος σε ένα πρόγραμμα που ονομάζεται «Δες το αλλιώς». Σκοπός αυτού του προγράμματος ήταν η ευαισθητοποίηση μαθητών και  καθηγητών σε σχέση με την κινητική και σωματική αναπηρία. Οι μαθητές ήρθαν σε επαφή με άτομα με αναπηρία και συνεργάστηκαν μαζί τους, καθώς επίσης συζήτησαν με τον Παναγιώτη και διδάχτηκαν πώς να συμπεριφέρονται στα άτομα αυτά.

Συγκεκριμένα οι μαθητές της Α΄ Γυμνασίου, τους οποίους εκπροσωπώ, είχαν την ευκαιρία να βιώσουν ποικίλα συναισθήματα, μέσα από τη συναναστροφή τους με άτομα με νοητική υστέρηση. Οι περισσότεροι συμμαθητές μου ερχόντουσαν πρώτη φορά σε επαφή με άτομα με ειδικές ανάγκες οπότε αρχικά ένοιωσαν αμηχανία. Όμως μέσω των κοινών δραστηριοτήτων μας καταφέραμε να επικοινωνήσουμε και να δεθούμε μαζί τους. Μετά από λίγη ώρα αρχίσαμε να απολαμβάνουμε τη συνεργασία μαζί τους και να νοιώθουμε άνετα. Τους ανθρώπους αυτούς τους θαυμάσαμε για το θάρρος τους, προσπαθήσαμε να αντιληφθούμε τις ανάγκες τους και μάθαμε να αποδεχόμαστε τη διαφορετικότητά τους.

 Πως γίνομαι ενεργός πολίτης: Παναγιώτης Κουτσοθεόδωρος

Όλοι γνωρίζουμε ότι μερικοί συνάνθρωποι μας έχουν αναπηρία και καθημερινά αντιμετωπίζουν διάφορα προβλήματα και δυσκολίες. Κάνουμε όμως κάτι για αυτό; Συζητήσαμε στην τάξη και σκεφτήκαμε κάποιες λύσεις τις οποίες και σας προτείνουμε.

Θα πρέπει όλοι μικροί και μεγάλοι να βοηθήσουμε τα άτομα με κινητικά προβλήματα να κινηθούν πιο εύκολα στις πόλεις. Για να γίνει αυτό θα πρέπει να αλλάξουμε νοοτροπία και συμπεριφορά. Για παράδειγμα εμείς οι μαθητές δε θα πρέπει να παρκάρουμε τα ποδήλατά μας πάνω στα πεζοδρόμια.

Επίσης έχουμε παρατηρήσει ότι υπάρχει δυσκολία προσβασιμότητας στα περισσότερα σχολεία, ενώ ελάχιστα έχουν αναπηρική τουαλέτα. Η έλλειψη υποδομών έχει σαν αποτέλεσμα να μη μπορούν να φιλοξενηθούν μαθητές με αναπηρία. Στο δικό μας σχολείο υπάρχει αναπηρική τουαλέτα στο κτίριο που στεγάζεται το Δημοτικό, αλλά το Γυμνάσιο δεν είναι προσβάσιμο σε άτομα με αναπηρία. Έτσι γράψαμε μια επιστολή και τη στείλαμε στο Διευθυντή του Γυμνασίου, ζητώντας του να κατασκευαστεί ράμπα και αναπηρική τουαλέτα. Εκείνος μας απάντησε ότι είναι στα άμεσα σχέδια του σχολείου να δημιουργηθούν οι κατάλληλες υποδομές για να έχουν πρόσβαση άτομα με αναπηρία. Με αφορμή αυτή μας την ενέργεια, σκεφτήκαμε να σας προτείνουμε να στείλουμε όλα τα σχολεία που είμαστε σήμερα εδώ, από μια επιστολή στο Υπουργείο Παιδείας και να ζητάμε να κατασκευαστούν ράμπες και αναπηρικές τουαλέτες σε όλα τα σχολεία της χώρας μας. Ίσως αν διαμαρτυρηθούμε όλοι μαζί να το λάβουν σοβαρά υπόψη τους οι υπεύθυνοι και να έχουμε καλά αποτελέσματα.

Β΄ΓΥΜΝΑΣΙΟΥ: Τα παιδιά μιλάνε για τον εαυτό τους

Μιλάει για τα συναισθήματά της: Κατερίνα Σπύρου

Τον περασμένο Δεκέμβριο επισκεφτήκαμε με το σχολείο κάποια παιδιά με αναπηρία και κάναμε ομαδικές ζωγραφιές και κολάζ μαζί τους. Επίσης παρακολουθήσαμε μέσω ομαδικής συνεργασίας πως μπορούν τα παιδιά και γενικότερα οι άνθρωποι να κάνουν πράγματα της καθημερινότητας όπως όλοι μας, με ποιους τρόπους θα βρουν λύση στο πρόβλημα τους  και πως θα συνεχίσουν την προσπάθεια για ένα καλύτερο «Αύριο».

Στην αρχή κάναμε ένα τεστ, με ένα μαντήλι δέσαμε τα μάτια για να νοιώσουμε πως είναι να είσαι τυφλός. Εγώ θα ήθελα να μοιραστώ τα συναισθήματά μου για το πως ένοιωσα σε όλη τη διάρκεια της ημέρας παρακολουθώντας και πλησιάζοντας τους νέους συνανθρώπους με διαφορετικά είδη αναπηρίας. Όσο είχα δεμένα τα μάτια και προσπαθούσα να περπατήσω με ασφάλεια ένοιωθα πως θα έπεφτα ή και πως πήγαινα σε λάθος κατεύθυνση. Ήταν πολύ άβολο γιατί ένοιωθα πως με βλέπουν όλοι να μη μπορώ να δω και φοβόμουν μήπως κάνω κάτι λάθος και πέσω. Βέβαια, πιστεύω ότι όλα τα παιδιά του σχολείου μας διασκέδασαν την ώρα που ο ένας έπεφτε πάνω στον άλλο, επειδή δε βλέπαμε. Όταν βγάλαμε το μαντήλι μας φάνηκε περίεργο το γεγονός ότι βρεθήκαμε σε διαφορετικό σημείο από αυτό που πιστεύαμε. Εγώ όση ώρα δε μπορούσα να δω σκεφτόμουν πως όταν βγάλω το μαντήλι θα μπορούσα να ξαναδώ, ενώ κάποιος με αναπηρία στην όραση όχι.

Ύστερα μας γνώρισαν τα παιδιά με αναπηρία και μας έβαλαν σε ομάδες για να συνεργαστούμε. Στην αρχή μιλούσα και δε μπορούσα να καταλάβω τι είδους αναπηρία είχαν. Ένοιωθα λίγο περίεργα, γιατί δεν ήξερα πώς να πλησιάσω τα παιδιά, μέχρι που αποφάσισα να συστηθώ. Είπα το όνομα μου, αλλά δεν πήρα απάντηση και ο συμμαθητής από το σχολείο μου που καθόταν δίπλα μου, μου είπε ότι δεν μπορούν να ακούσουν. Εκείνη τη στιγμή ένοιωσα πολύ άσχημα, γιατί τότε ήταν που δεν ήξερα τι να κάνω, ήμουν σε αμηχανία και ένοιωθα ότι κάνω κάτι λάθος. Καθώς περνούσε η ώρα βρήκα διάφορες αφορμές να βοηθήσω στο κολάζ το αγοράκι που καθόταν δίπλα μου. Προσπαθούσα όλη την ώρα να το πλησιάσω, αλλά ένοιωθα πως δε ξέρω αν με συμπαθεί ή τι μπορεί να σκέφτεται για εμένα. Αντιμετώπισα τα παιδιά στην ομάδα με αγάπη σα να μην έχουν κανενός είδους αναπηρία. Έστω και  αν ένοιωθα αμήχανα προσπαθούσα να κάνω το αγοράκι δίπλα μου, τον Ηλία, να χαμογελάσει, να μη νοιώθει αμήχανα σαν και εμένα και να έρθουμε πιο κοντά. Πιστεύω πως δεν έχει καμία σημασία αν κάποιος έχει κάτι λιγότερο ή περισσότερο από κάποιον άλλον, είμαστε όλοι ίσοι και πρέπει να στηρίζουμε τους γύρω μας και να τους βοηθάμε σε ότι τους δυσκολεύει. Ήταν και κάποιες στιγμές που ήθελα να ξεσπάσω σε κλάματα, γιατί η ιδέα ότι δε θα μπορέσει να ακούσει ποτέ αυτό το πανέμορφο και γλυκό αγοράκι με στεναχωρούσε, για αυτό προσπαθούσα να το κάνω να νοιώσει καλά και να χαίρεται. Σκεφτόμουν πως θα ήταν να μη μπορώ να ακούω και τρόμαζα. Ήθελα να του μιλήσω, αλλά δε γινόταν γιατί ήξερα ότι δε με ακούει. Δεν έχω νοιώσει πιο άβολα σε όλη μου τη ζωή, αλλά δεν αλλάζω με τίποτα αυτές τις σημαντικές στιγμές που πέρασα προσπαθώντας κάτι σημαντικό, κάτι καινούργιο και διαφορετικό. Όταν τελειώσαμε και μας είπαν ότι φεύγουμε, ένοιωσα σα να μην ήθελα να φύγω και γύρισα να χαιρετήσω τον Ηλία με μία χειραψία που μας έδειξε ένα δάσκαλος και σημαίνει «γεια». Του έδωσα το χέρι, του χαμογέλασα  και τον αποχαιρέτησα. Ύστερα που γυρίσαμε στο σχολείο σκεφτόμουν συνέχεια εκείνη την ημέρα και πραγματικά ήμουν χαρούμενη που μπόρεσα να έχω αυτά τα λίγα λεπτά μαζί με τόσους νέους που γνώρισα και σεβάστηκα. Μέσα από την ομαδική συνεργασία και το κολάζ απέκτησα πολύ σημαντικές εμπειρίες. Στο τέλος σκέφτηκα ότι είναι άνθρωποι όπως όλοι μας και ούτε καν μπορείς να καταλάβεις αμέσως ότι έχουν κάποιο είδος αναπηρίας. Είναι όλοι ευχάριστοι σαν και εμάς, θέλουν να ανήκουν σε ομάδα και αναζητούν ένα καλύτερο αύριο. Δε θα ξεχάσω ποτέ αυτή την εμπειρία.

Πως γίνομαι ενεργός πολίτης: Έλενα Μάλλη

Πολλές φορές εμείς οι Έλληνες σκεφτόμαστε μόνο τον εαυτό μας και με την εγωιστική συμπεριφορά μας δυσκολεύουμε τη ζωή των συνανθρώπων μας. Προσωπικά θα σας μιλήσω για τις αλλαγές που πιστεύω ότι πρέπει να γίνουν ώστε να γίνει η ζωή των ανθρώπων με αναπηρία πιο εύκολη. Συνέχεια οι μεγάλοι μας λένε ότι πρέπει να είμαστε ενεργοί πολίτες και να ενδιαφερόμαστε για τους γύρω μας, αλλά οι ίδιοι δεν κάνουν και πολλά πράγματα για να κάνουν τη ζωή των ανθρώπων που έχουν κινητικά ή άλλα προβλήματα πιο καλή. Θα πρέπει επιτέλους να φτιαχτούν ράμπες για ανάπηρους στα πεζοδρόμια, στις εισόδους των καταστημάτων, αλλά και ειδικές θέσεις πάρκινγκ σε όλους τους δρόμους. Επίσης θα πρέπει όλοι να ενεργούμε με τέτοιο τρόπο ώστε να διευκολύνουμε τη ζωή των ανθρώπων που έχουν αναπηρία, για παράδειγμα οι μεγάλοι να τους παραχωρούν προτεραιότητα στις δημόσιες υπηρεσίες, ενώ εμείς τα παιδιά να αποτρέπουμε τους γονείς μας να παρκάρουν τα αυτοκίνητά τους πάνω σε πεζοδρόμια.

Ακόμα είναι πολύ σημαντικό όλοι οι άνθρωποι να αισθάνονται ενεργά μέλη της κοινωνίας και όχι παραγκωνισμένοι. Το γεγονός ότι μερικοί άνθρωποι έχουν κάποια αναπηρία δεν τους καθιστά λιγότερο ικανούς από τους υπόλοιπους που δεν έχουν. Έτσι θα μπορούσαν να διοργανωθούν κοινές δράσεις μεταξύ τυπικών και ειδικών σχολείων, όπως για παράδειγμα να  καλούμε τους μαθητές με αναπηρία  να παρακολουθούν εκδηλώσεις μας, αθλητικές ή άλλες, αλλά και εμείς να συμμετέχουμε  στις δικές τους.

Τέλος πιστεύω ότι το πιο σημαντικό είναι η αλλαγή νοοτροπίας, για αυτό θα πρέπει όλοι μας να μοιραστούμε με την οικογένεια και τους φίλους μας τις σημαντικές εμπειρίες που αποκτήσαμε από τη συμμετοχή μας στο πρόγραμμα του Δεκεμβρίου, αλλά και από τη σημερινή εκδήλωση.

Γ΄ΓΥΜΝΑΣΙΟΥ:

Μιλάει για τα συναισθήματά του Γυμνασίου: Ελισάβετ Περιβολάρη

  • Αρχικά πιστεύαμε ότι δεν θα μπορούσαμε ποτέ να συνεργαστούμε με τέτοια παιδία, αλλά στην πορεία αποδείχθηκε πολύ πιο εύκολο απ’ ότι το φανταζόμασταν.
  • Μερικοί από εμάς έχουν ξαναέρθει σε επαφή με άτομα με ειδικές ανάγκες, γι’ αυτό και συνεργαστήκαμε πολύ καλά με τα παιδιά εκείνη την ημέρα.
  • Νιώσαμε άσχημα που δεν μπορούσαμε να κάνουμε κάτι για να βοηθήσουμε αυτά τα παιδιά, αλλά στη συνέχεια καταλάβαμε ότι με τη στάση μας και τη συμπεριφορά μας απέναντί τους μπορούμε να τους κάνουμε να αισθανθούν καλά μαζί μας.
  • Παρατηρήσαμε ότι τα παιδιά ήταν πολύ άνετα απέναντί μας και δεν μας ντρέπονταν ούτε αισθάνονταν άβολα.
  • Μέχρι να γνωριστούμε με τα παιδιά, ήμασταν επιφυλακτικοί γιατί φοβόμασταν ότι θα λέγαμε ή θα κάναμε κάτι που θα τους προσέβαλε.
  • Στεναχωρηθήκαμε που, ενώ υπάρχουν τόσοι άνθρωποι με τέτοια προβλήματα, δεν μπορούν να κυκλοφορούν ελεύθερα γιατί οι άνθρωποι δεν τους αντιμετωπίζουν σωστά.
  • Μας άρεσε πολύ αυτή η πρωτόγνωρη για μας εμπειρία και την βρήκαμε ενδιαφέρουσα.
  • Συνειδητοποιήσαμε ότι αυτά που εμείς θεωρούμε ως προβλήματα, είναι ασήμαντα μπροστά σε αυτά που αντιμετωπίζουν άλλοι συνάνθρωποί μας.
  • Μια 26χρονη κοπέλα με νοητική στέρηση είπε την εξής φράση η οποία μας συγκίνησε: « Γιατί στην ταυτότητά μας να αναγράφεται ο βαθμός αναπηρίας μας και όχι ο βαθμός ικανότητάς μας;».

Πως γίνομαι ενεργός πολίτης: Χριστίνα Λαγωνίκα

Το σχολείο μας συμμετέχει στις δράσεις του ΣΚΕΠ εδώ και χρόνια. Μέσα από βιωματικά εργαστήρια, συζητήσεις και εμπειρίες καταλάβαμε πόσο δύσκολη είναι η ζωή κάποιων ανθρώπων και πόσο εύκολη μπορεί να γίνει με τη βοήθεια μας. Αποφασίσαμε λοιπόν ότι πρέπει να κινητοποιηθούμε με σκοπό να αλλάξουμε τον τρόπο σκέψης των συνανθρώπων μας, αλλά και να βοηθήσουμε τα άτομα που χρειάζονται τη στήριξη μας.

Σκεφτήκαμε ότι τα Δεκαπενταμελή Συμβούλια μπορούν να αποκτήσουν έναν πιο ενεργό ρόλο στην ευαισθητοποίηση των μαθητών, διοργανώνοντας δράσεις όπως εκθέσεις φωτογραφίας και ζωγραφικής με θέμα την αναπηρία. Επίσης θα μπορούσαν να παρακινήσουν τους συμμαθητές τους να κάνουν καταγραφή προσβασιμότητας στην ιστοσελίδα του ΣΚΕΠ.

Επιπλέον πιστεύουμε ότι ένα σημαντικό ζήτημα είναι η επικοινωνία που πρέπει να αναπτύξουμε με τα άτομα με αναπηρία. Για να το επιτύχουμε αυτό θα πρέπει να αναπτύξουμε κάποιες δεξιότητες, όπως να μάθουμε τη νοηματική γλώσσα, αλλά και τον κώδικα Μπράιγ. Θεωρούμε ότι πρέπει να ενταχθεί η διδασκαλία τους στο Εκπαιδευτικό μας Σύστημα.

Είναι πολύ σημαντικό να έχουμε συνεχή επαφή με άτομα που έχουν αναπηρία έτσι ώστε να εξοικειωθούμε εμείς μαζί τους, αλλά και αυτά με εμάς, για αυτό πρέπει να κάνουμε συστηματικά κοινές δράσεις, όπως για παράδειγμα αθλητικές δραστηριότητες.

Ενεργός πολίτης είναι αυτός που κάθε μέρα κάνει μικρά πράγματα που διευκολύνουν τη ζωή των συνανθρώπων του, αλλά και βοηθούν το κοινωνικό σύνολο.

 

 

 

Τα σχόλια είναι κλειστά.

embed_badge
Ecomobility
Ιστοσελίδα μαθητών Εκπ.Καντά
Βραβεία Ecomobility
2ο Βραβείο στο Ecomobility 2017
1ο Βραβείο στο Ecomobility 2016
banner
Εικονική περιήγηση
Οι παιδικοί μας σταθμοί
Συνήγορος του παιδιού
Συνήγορος του παιδιού
Σύνδ. Κοινωνικής Ευθύνης
Αναζήτηση
Αρχείο αναρτήσεων