Παλαιά σχολικά βιβλία
Από το 1954

Προσεχείς Εκδηλώσεις

Δεν υπάρχουν προγραμματιζόμενες εκδηλώσεις.

Ο καιρός στα Βριλήσσια

Μετεωρολογικός σταθμός Βριλησσίων. Ιδιοκτησία Εκπαιδευτηρίων Καντά, σε συνεργασία με το Εθνικό Αστεροσκοπείο Αθηνών

Ο ουρανός στα Βριλήσσια

Ο ουρανός στα Βριλήσσια

Ο ουρανός στα Βριλήσσια

Αγαπητοί συνάδελφοι, αγαπητοί μαθητές,

Γιορτάζουμε σήμερα την εθνική επέτειο της επανάστασης του ελληνικού λαού κατά του τουρκικού ζυγού. Οι Έλληνες έζησαν για τετρακόσια χρόνια σκλαβωμένοι στους Τούρκους , αρχής γενομένης από  την Άλωση της Κωνσταντινούπολης στις 29 Μαΐου του 1453.

Αμέσως μετά την άλωση οι ποιητές θρήνησαν το χαμό της Πόλης. Παράλληλα δημιουργήθηκαν και θρύλοι που στήριζαν τις ελπίδες του Έθνους για απελευθέρωση μέσα στους αιώνες της σκλαβιάς. Δεν έλειψαν  και οι προφητείες, που μιλούσαν για την ανάσταση του Γένους και έδιναν κουράγιο και δύναμη στους σκλαβωμένους. Η Εκκλησία επίσης με θρησκευτικούς ύμνους και τροπάρια έδινε την ευκαιρία στους  κατατρεγμένους Έλληνες, δίνοντάς τους συμβολική σημασία, να εύχονται  την ανάσταση του έθνους. Το ίδιο συνέβαινε και με τα δημοτικά τραγούδια και την παράδοση για τη γοργόνα που κρατάει ζωντανή τη μνήμη για το Μέγα Αλέξανδρο, με την οποία εκφραζόταν η αισιοδοξία ότι ο ελληνισμός δε θα χαθεί. Αλλά και στο θέατρο σκιών (καραγκιόζης) οι πρωταγωνιστές όπως ο Μ. Αλέξανδρος που φονεύει το καταραμένο φίδι, είναι συμβολικοί ήρωες. Έτσι οι Έλληνες καλλιεργούσαν το εθνικό συναίσθημα και πίστευαν ότι δε θα αργούσε να έρθει η μέρα της λευτεριάς. Για να συμβεί αυτό, έπρεπε να υπάρξει κατάλληλη προετοιμασία του έθνους, τόσο σε επίπεδο ιδεολογικό όσο  και σε ανθρώπινο δυναμικό και οπλισμό.  Και ήταν πράγματι πολλές οι θυσίες των Ελλήνων και μεγάλη η προσπάθειά τους για να πετύχουν αυτό το στόχο που αρχικά φάνταζε  ανέφικτος.

Τον πρώτο καιρό της σκλαβιάς το σκοτάδι της αμάθειας σκέπασε τον ελληνισμό. Οι περισσότεροι λόγιοι του Βυζαντίου κατέφυγαν στη χριστιανική Δύση, όπου βοήθησαν στη διάδοση των ελληνικών γραμμάτων. Ο σκλαβωμένος λαός έμεινε λοιπόν χωρίς δασκάλους και σχολεία. Τα πρώτα σχολεία ιδρύθηκαν με τη φροντίδα της εκκλησίας. Την προσπάθεια αυτή ενίσχυσαν πλούσιοι Έλληνες του εσωτερικού και του εξωτερικού. Έτσι το 18ο αιώνα ο αριθμός των σχολείων αυξήθηκε σημαντικά. Στη μόρφωση του λαού βοήθησε και η ανάπτυξη της τυπογραφίας. Έτσι, έφτασαν στην Ελλάδα γρήγορα τα κηρύγματα του ευρωπαϊκού Διαφωτισμού και της Γαλλικής Επανάστασης. Η επιρροή των ιδεών αυτών ενίσχυσε τη λαχτάρα για απελευθέρωση. Σημαντική ήταν και η προσφορά των «δασκάλων του Γένους» όπως ο Κοσμάς ο Αιτωλός και ο Αδαμάντιος Κοραής. Κορυφαία προσωπικότητα του ελληνισμού υπήρξε και ο Ρήγας από το Βελεστίνο της Θεσσαλίας με όραμά του την απελευθέρωση της Ελλάδας και των άλλων βαλκανικών λαών. Η σύλληψή του από την Αυστριακή αστυνομία  και η εκτέλεσή του από τους Τούρκους , δε σηματοδοτεί και το τέλος των ιδεών του. Τα επαναστατικά κινήματα που ακολούθησαν, οδήγησαν τους Έλληνες και τους άλλους βαλκανικούς λαούς στην εθνική τους αποκατάσταση εμπνευσμένα και από τις ιδέες του.

Το 19ο αιώνα είχε ωριμάσει η ιδέα ότι με τις δικές τους κυρίως δυνάμεις θα απελευθερώνονταν οι Έλληνες. Το 1814 τρεις έμποροι, Έλληνες της διασποράς, ο Ξάνθος, ο Τσακάλωφ και ο Σκουφάς,  ίδρυσαν μια μυστική οργάνωση, τη «Φιλική Εταιρεία» με απώτερο σκοπό την οργάνωση του αγώνα για την απελευθέρωση. Οι Φιλικοί απευθύνθηκαν στον Αλέξανδρο Υψηλάντη, που δέχτηκε με ενθουσιασμό κι έγινε ο γενικός αρχηγός της Φιλικής Εταιρείας. Η Επανάσταση άρχισε από τη Μολδοβλαχία με σκοπό να δημιουργηθεί επαναστατική αναταραχή στην περιοχή, ώστε  οι Τούρκοι να διασπάσουν τις δυνάμεις τους στην προσπάθειά τους να την καταπνίξουν. Επίσης υπήρχε η προσδοκία ότι θα ξεσηκωνόταν εναντίον τους και οι άλλοι βαλκανικοί λαοί και ο Υψηλάντης θα συγκέντρωνε στρατό και θα τον οδηγούσε  στη νότια Ελλάδα. Έτσι, το Φεβρουάριο του 1821 ο Αλέξανδρος Υψηλάντης από τη Ρωσία πέρασε στη Μολδαβία και έφτασε στην πρωτεύουσά της, το Ιάσιο. Η Επανάσταση είχε αρχίσει. Ωστόσο οι πρώτες δυσκολίες δεν άργησαν να φανούν. Η ξένη υποστήριξη που υποσχόταν ο Υψηλάντης σε προκήρυξή του, εννοώντας τη Ρωσία, όχι μόνο δεν ερχόταν αλλά διαγράφηκε ο ίδιος  από τον κατάλογο των αξιωματικών της Ρωσίας , κάτω από την πίεση της Ιερής Συμμαχίας (Ρωσία, Πρωσία, Αυστρία, Γαλλία, Αγγλία).  Στο δρόμο προς το Βουκουρέστι συγκρότησε τον Ιερό Λόχο από Έλληνες σπουδαστές ευρωπαϊκών πανεπιστημίων, που πρόθυμα έτρεξαν να πάρουν μέρος στον αγώνα.  Με λιγοστές δυνάμεις, χωρίς βοήθεια και καλή οργάνωση, οι Έλληνες αντιμετώπισαν με ηρωισμό σε πολλές μάχες τα πολυάριθμα τουρκικά στρατεύματα. Η αποφασιστική μάχη δόθηκε στο Δραγατσάνι (2 Ιουνίου 1821), όπου οι ιερολοχίτες έβαψαν με το αίμα τους το πεδίο της μάχης. Έτσι έσβησε η επανάσταση στη Μολδοβλαχία που κράτησε πέντε μήνες.

Τον ίδιο καιρό που η επανάσταση είχε ξεσπάσει στη Μολδοβλαχία, η Πελοπόννησος βρισκόταν σε αναβρασμό. Οι κάτοικοι είχαν πιστέψει ότι η ώρα του ξεσηκωμού είχε φτάσει. Εκεί είχε φτάσει ως εκπρόσωπος της Φιλικής Εταιρείας, ο αρχιμανδρίτης Γρηγόριος Δικαίος ή Παπαφλέσσας και είχε γίνει η ψυχή του κινήματος. Στη Μάνη εξάλλου βρισκόταν από καιρό ο Θεόδωρος Κολοκοτρώνης. Το Μάρτιο του 1821 ξεκίνησε η Επανάσταση από την Πελοπόννησο. Στη Στερεά Ελλάδα όπου υπήρχε αρματολική παράδοση και οργάνωση, οι Στερεοελλαδίτες κινήθηκαν πιο συντονισμένα. Ο Πανουργιάς κατέλαβε την Άμφισσα και ο Αθανάσιος Διάκος τη Λιβαδειά. Λίγο αργότερα επαναστάτησε και η Δυτική Στερεά. Έτσι η Επανάσταση απλώθηκε σε όλη τη Στερεά Ελλάδα, η οποία επρόκειτο να κρατήσει το μεγαλύτερο βάρος των τουρκικών επιδρομών. Η φλόγα μεταδόθηκε στο Πήλιο, τη Χαλκιδική και σε άλλες περιοχές. Από τα νησιά πρώτα επαναστάτησαν οι Σπέτσες με τη Μπουμπουλίνα και ακολούθησαν τα άλλα. Σε λίγο στο Αιγαίο έπλεαν μόνο τα ελληνικά πλοία, παρόλο που ο τουρκικός στόλος ήταν ισχυρότερος. Η επανάσταση είχε εδραιωθεί.

     Αναρωτιέται κανείς τι ήταν αυτό που ώθησε έναν φτωχό και ολιγάνθρωπο λαό να πάρει το θάρρος να αναλάβει έναν τέτοιο αγώνα απέναντι σε μια ολόκληρη αυτοκρατορία (Οθωμανική). Η απάντηση είναι απλή, αλλά ιδιαίτερα δυσνόητη σήμερα που όλα θεωρούνται αυτονόητα και  κεκτημένα. Η απάντηση λοιπόν είναι: η ανάγκη για ελευθερία σωματική και ψυχική, η αγωνιστικότητα για ιδανικά, η διάθεση λίγων φωτισμένων ανθρώπων να συμπαρασύρουν με τον ενθουσιασμό τους και τους υπόλοιπους μεταδίδοντας τη φλόγα για ανεξαρτησία και το διακαή πόθο να ορίζουν οι ίδιοι οι Έλληνες τη μοίρα τη δική τους και των παιδιών τους.  Η ρομαντική αγάπη για την πατρίδα και η πίστη στο πνεύμα του ελληνισμού ήταν τόσο δυνατά στοιχεία που οδήγησαν σε αυτή την τρέλα που ονομάζεται επανάσταση, όταν κανείς , πέρα από τους Έλληνες, δεν πίστευε ότι θα μπορούσε να πετύχει και όταν καμία, όπως φάνηκε τελικά, από τις Μεγάλες Δυνάμεις δεν το υποστήριζε.

 Ο σουλτάνος Μαχμούτ Β΄, μόλις  πληροφορήθηκε για την Επανάσταση, οργίστηκε σε αφάνταστο βαθμό και έδωσε εντολή για αντίποινα εναντίον των Ελλήνων στην Κωνσταντινούπολη, τη Σμύρνη και το Αϊβαλί.  Ανάμεσα στα πολλά θύματα του φανατισμού ήταν και ο πατριάρχης Γρηγόριος ο Ε΄. Τον συνέλαβαν την ημέρα του Πάσχα του 1821 και τον κρέμασαν μαζί με τρεις επισκόπους. Οι Τούρκοι ήθελαν με αυτό τον τρόπο να κάμψουν το φρόνημα των Ελλήνων. Η επανάσταση ωστόσο δεν κάμφθηκε. Τουρκικά στρατεύματα που μετέβαιναν στην Πελοπόννησο για να την καταπνίξουν συνάντησαν ισχυρή και γενναία αντίσταση σε διάφορα σημεία της Στερεάς Ελλάδας (Αλαμάνα, Γραβιά, Βασιλικά και αλλού) από τις δυνάμεις οπλαρχηγών όπως ο Αθανάσιος Διάκος και ο Οδυσσέας Ανδρούτσος. Γεγονός σταθμός υπήρξε η άλωση της Τριπολιτσάς, διοικητικού κέντρου της Πελοποννήσου, από δυνάμεις με επικεφαλής τον Θ. Κολοκοτρώνη.

Οι Τούρκοι θέλοντας να σπείρουν τον πανικό κατέλαβαν τη Χίο το Πάσχα του 1822 και κατέσφαξαν τον ελληνικό πληθυσμό της (23.000 νεκροί και 47.000 αιχμάλωτοι), γεγονός που προκάλεσε μεγάλη συγκίνηση στην Ευρώπη. Σε απάντηση ο Κανάρης και οι άντρες του ανατίναξαν λίγο αργότερα την τουρκική ναυαρχίδα στο λιμάνι της Χίου. Συγχρόνως, ελληνικές δυνάμεις υπό την ηγεσία του Θ. Κολοκοτρώνη διέλυσαν στα Δερβενάκια της Αργολίδας τη στρατιά του Δράμαλη που είχε φτάσει στην Πελοπόννησο με σκοπό την ανακατάληψη της Τριπολιτσάς.

Οι Έλληνες ενωμένοι  και παρά τις αγριότητες των Τούρκων συνέχιζαν τον αγώνα της ανεξαρτησίας και προκαλούσαν το θαυμασμό παγκοσμίως. Έτσι γεννήθηκε το κίνημα του φιλελληνισμού που πρόσφερε ενίσχυση οικονομική και ηθική και δεν ήταν λίγες οι φορές που οι φιλέλληνες συμμετείχαν προσωπικά στον Αγώνα. Ιδιαίτερη μνεία αξίζει στον Άγγλο Λόρδο Μπάιρον που πέθανε στο πολιορκημένο Μεσολόγγι το 1824.

Ωστόσο οι αντιθέσεις ανάμεσα στους Έλληνες που προεπαναστατικά διέθεταν εξουσία και τώρα επιδίωκαν να τη διατηρήσουν,  και σε εκείνους που αναδείχτηκαν στα πεδία των μαχών και θεωρούσαν αυτονόητο δικαίωμά τους την πρωταγωνιστική συμμετοχή τους στα κοινά , οι τοπικιστικές διαμάχες και οι διαφωνίες για τη διαχείριση των χρημάτων του δανείου που είχε συναφθεί στην Αγγλία και καθαρά προσωπικές αντιπαλότητες και φιλοδοξίες, γέννησαν την εμφύλια διαμάχη. Αρχικά συγκρούστηκαν δύο παρατάξεις με επικεφαλής τον Θεόδωρο Κολοκοτρώνη και τον Αλέξανδρο Μαυροκορδάτο αντίστοιχα. Όταν ο Μαυροκορδάτος εξασφάλισε τη συμμαχία των Υδραίων και του Κωλέττη, οι Πελοποννήσιοι με αρχηγό τον Κολοκοτρώνη αναγκάστηκαν να υποχωρήσουν και να συνθηκολογήσουν. Οι νικητές φυλάκισαν τον Κολοκοτρώνη και τον Οδυσσέα Ανδρούτσο που λίγο αργότερα δολοφονήθηκε. Ο εμφύλιος έθεσε σε σοβαρό κίνδυνο την επανάσταση καθώς  οδήγησε σε ήττα σε όλα τα μέτωπα από τα στρατεύματα του Ιμπραήμ Πασά που κατέφτασε από την Αίγυπτο στις αρχές του 1825, για να βοηθήσει το σουλτάνο.

Τόσο ο εμφύλιος των ετών 1823-1825 όσο και τα δάνεια για την ανεξαρτησία που συνάφθηκαν στο Λονδίνο από Έλληνες με δυσμενείς όρους για τους συμπατριώτες τους, αποτελούν μελανά σημεία του Αγώνα για ανεξαρτησία.  Οι Έλληνες δεν κατάφεραν να δημιουργήσουν έναν τακτικό εθνικό στρατό που θα λειτουργούσε υπό μια διοίκηση και μια κυβέρνηση. Υπήρχαν πολλές εστίες παράλληλης εξουσίας, καθώς συνέχιζαν να δρουν πολυάριθμες ένοπλες ομάδες που δημιουργούσαν πεδίο έντασης και διάλυσης. Το αποτέλεσμα αυτών των συγκρούσεων ήταν η εγκατάλειψη του αγώνα της απελευθέρωσης, η κατασπατάληση σημαντικών πόρων και κυρίως η νικηφόρα προέλαση των στρατευμάτων του Ιμπραήμ στην Πελοπόννησο, στο Μεσολόγγι, στην Αθήνα. Μέσα στο κλίμα της προέλασης του Ιμπραήμ, το 1825 σχεδόν όλοι οι ιθύνοντες του τόπου «απέθεσαν εγγράφως το μέλλον της Ελλάδος, στα χέρια της Αγγλίας». Αυτή είναι η λεγόμενη «αίτηση προστασίας» ή αλλιώς κατ’άλλους «πράξη υποτέλειας»… Η περίοδος της εθνικής εξέγερσης προσφέρει ακόμα και σήμερα πολύτιμα μαθήματα για τους Έλληνες, που παραμένουν επίκαιρα όσο ποτέ.

Παρόλα αυτά δε μπορεί να παραγνωριστεί η αγωνιστικότητα του συνόλου των Ελλήνων για την αποτίναξη του τουρκικού ζυγού και την κατάκτηση της ελευθερίας.

   Πράγματι μετά το 1826 και οι Μεγάλες Δυνάμεις λόγω και των μεταξύ τους ανταγωνισμών, αποφάσισαν να επιλύσουν το ελληνικό ζήτημα. Τον Ιούλιο του 1827 με συνθήκη όριζαν την ίδρυση αυτόνομου ελληνικού κράτους. Η άρνηση του σουλτάνου να δεχτεί αυτή τη ρύθμιση, οδήγησε στη ναυμαχία του Ναβαρίνου κατά την οποία οι στόλοι της Αγγλίας, της Ρωσίας και της Γαλλίας συνέτριψαν τον τουρκοαιγυπτιακό στόλο.

    Την ίδια χρονιά εκλέγεται από την Εθνοσυνέλευση της Τροιζήνας πρώτος κυβερνήτης της Ελλάδας  ο Ιωάννης Καποδίστριας και στις αρχές του 1828 έρχεται στο Ναύπλιο, το οποίο μετά από απόφαση της Εθνοσυνέλευσης γίνεται έδρα του  πρώτου Κυβερνήτη της Ελλάδος και πρώτη πρωτεύουσα της Ελλάδος. Όταν έφτασε στην Ελλάδα ο Καποδίστριας η επανάσταση βρισκόταν ακόμη σε εξέλιξη. Εκκρεμούσαν ο βαθμός ανεξαρτησίας του κράτους και ο καθορισμός των συνόρων του.

Ο Ρωσοτουρκικός πόλεμος που ακολούθησε, υποχρέωσε τον σουλτάνο να αποδεχτεί όλες τις μέχρι τότε αποφάσεις των Δυνάμεων σχετικά με το ελληνικό ζήτημα. Καθώς η Ρωσία φαινόταν έτοιμη να αποκομίσει μόνη της όλα τα διπλωματικά οφέλη, η Αγγλία και η Γαλλία πρότειναν τη δημιουργία ενός ανεξάρτητου ελληνικού κράτους. Πράγματι στις 22/30 Φεβρουαρίου 1830 (η διπλή ημερομηνία οφείλεται στην μετάβαση από το Ιουλιανό στο Γρηγοριανό ημερολόγιο) υπογράφτηκε από την Αγγλία, τη Ρωσία και τη Γαλλία το πρωτόκολλο της Ανεξαρτησίας, η πρώτη επίσημη διεθνής διπλωματική πράξη που αναγνώρισε την Ελλάδα ως κράτος κυρίαρχο και ανεξάρτητο αλλά και διεύρυνε τα σύνορά της ενσωματώνοντας όλα τα εδάφη νοτίως της γραμμής Αμβρακικού κόλπου – Παγασητικού κόλπου (με τη συνθήκη της Κωνσταντινούπολης, 1832). Το ελληνικό κράτος θα περιλάμβανε τη Στερεά Ελλάδα, την Πελοπόννησο, τα νησιά του Αργοσαρωνικού , την Εύβοια, τις Κυκλάδες και τις Σποράδες.  Η ελληνική επανάσταση είχε πετύχει το στόχο της. Οι Έλληνες είχαν κατορθώσει το ακατόρθωτο, να αποτινάξουν ένα ζυγό τετρακοσίων χρόνων και να δημιουργήσουν ανεξάρτητο ελληνικό κράτος.

  Ωστόσο η επιλογή του Καποδίστρια να συγκροτήσει ένα ισχυρό συγκεντρωτικό κράτος, προκάλεσε αντιδράσεις. Πρόκριτοι, πλούσιοι πλοιοκτήτες και έμπειροι Φαναριώτες δυσαρεστήθηκαν, την ίδια στιγμή που φιλελεύθεροι διανοούμενοι καυτηρίαζαν τον αυταρχισμό του Καποδίστρια και αξίωναν την παραχώρηση συνταγματικών ελευθεριών. Επίσης η Αγγλία και η Γαλλία υποκινούσαν τις αντικαποδιστριακές κινήσεις θεωρώντας τον Κυβερνήτη όργανο της Ρωσίας.

    Από τις αρχές του 1830 σημειώθηκαν εξεγέρσεις και αργότερα ο Μιαούλης, αντίπαλος πλέον του Κυβερνήτη, ανατίναξε στον Πόρο τα δύο μεγαλύτερα ελληνικά πολεμικά πλοία. Στην Ύδρα, κέντρο της αντιπολίτευσης, η εφημερίδα «Απόλλων» προπαγάνδιζε τη δολοφονία του Κυβερνήτη. Η ένταση κορυφώθηκε όταν ο Καποδίστριας φυλάκισε τον πρόκριτο της Μάνης Πετρόμπεη Μαυρομιχάλη θεωρώντας τον υπεύθυνο για αντικυβερνητικές κινήσεις. Η αντίδραση δεν άργησε. Στις 27 Σεπτεμβρίου 1831 ο Κωνσταντίνος και ο Γεώργιος Μαυρομιχάλης δολοφόνησαν τον Καποδίστρια στο Ναύπλιο.

    Ο εμφύλιος πόλεμος που ξέσπασε μετά τη δολοφονία του Καποδίστρια, έκανε τις Μεγάλες Δυνάμεις να παρέμβουν στα ελληνικά πράγματα και να ορίσουν βασιλιά της Ελλάδας τον Όθωνα, τον 17χρονο γιο του βασιλιά της Βαυαρίας Λουδοβίκου Α΄ με τη συνθήκη του Λονδίνου, 1832. Το πολίτευμα ορίστηκε να είναι απόλυτη μοναρχία.

   Τα σύνορα του ελληνικού κράτους διευρύνθηκαν για πρώτη φορά το 1864 με την ενσωμάτωση των Επτανήσων στις 21 Μαίου 1864. Στην συνέχεια το 1881 συμπεριλήφθηκε η Θεσσαλία στα όριά του. Αργότερα, το 1913 με τη συνθήκη του Βουκουρεστίου στις 28 Ιουλίου  ενσωματώθηκε το μεγαλύτερο μέρος της Μακεδονίας, η Νότια Ήπειρος, τα νησιά του Βόρειου και Ανατολικού Αιγαίου, και η Κρήτη. Στις 24 Ιουλίου 1923 με τη συνθήκη της Λοζάνης σύνορο μεταξύ της Ελλάδας και της Τουρκίας γίνεται ο ποταμός Έβρος. Τέλος στις 7 Μαρτίου του 1948 τα Δωδεκάνησα περιέρχονται στην κυριότητα του ελληνικού κράτους.

    Έτσι συγκροτήθηκε το σύγχρονο ελληνικό κράτος μετά από σκληρούς αγώνες και τη συμμετοχή της Ελλάδας στους δύο παγκοσμίους πολέμους, για να φτάσει στη σημερινή του μορφή μόλις το 1948. Σε δύο χρόνια θα γιορτάσουμε την επέτειο 200 χρόνων από την κήρυξη της ελληνικής επανάστασης του 1821, ας κρατήσουμε στη μνήμη μας τους αγώνες των προγόνων αποτίνοντας σε κείνους την τιμή που τους αρμόζει, παίρνοντας θέση και όντες ενεργοί πολίτες αυτού του τόπου που τόσο χρειάζεται ηθικούς και έντιμους καθημερινούς αγωνιστές.

Τα σχόλια είναι κλειστά.

Βραβεία Ecomobility
2ο Βραβείο στο Ecomobility 2017
1ο Βραβείο στο Ecomobility 2016
banner
Εικονική περιήγηση
Συνήγορος του παιδιού
Συνήγορος του παιδιού
Σύνδ. Κοινωνικής Ευθύνης
Αναζήτηση
Αρχείο αναρτήσεων